داد . همچنين با طرح خودمختارى برخى مناطق و ايجاد تشكلهايى به نام شئون اسلامى ، وزارت اقوام و قبايل و غيره مىخواست تا حدّى آرامش گذشته را بازگرداند . اگر اين اقدامات را قبل از تجاوز روسيه در آغاز كودتاى تره‌كى به مرحله اجرا مىگذاشت ، شايد پيروز مىشد ؛ امّا زمان براى اين فعاليتها مساعد نبود و جنگ از حالت منطقه‌اى ، شكل عمومى و سراسرى به خود گرفته بود . روسها وقتى در مورد اشغال افغانستان به بن‌بست رسيدند ، دست به تغييراتى تازه زدند كه البته ارتباط مستقيمى با دگرگونى نظام ماركسيستى در روسيه داشت . پس از مرگ برژنف ، سياست روسيه در حال تغيير قرار گرفت و گاردهاى قديمى يكى پس از ديگرى از صحنه كنار رفتند ، تا اين‌كه زمام امور به گورباچف رسيد . او طرح پروسترويكا و گلاسنوست را پياده و آخر الامر با اين طرح ، امپراتورى روسيه را نابود كرد . در افغانستان هم پس از تغييرات روسيه ، به تاريخ 14 / 2 / 1365 ببرك كارمل از مقام رهبرى حزب دموكراتيك خلق استعفا داد و جاى او را نجيب گرفت . كارمل به عنوان رئيس جمهور نمايشى باقى ماند . امّا سرانجام به تاريخ 29 / 8 / 1365 از تمامى پستهاى محوله سبك‌دوش شده ، خانه‌نشين شد . اين‌بار صحنه براى مانورهاى سياسى داكتر نجيب آماده شد . حكومت داكتر نجيب پس از بركنارى ببرك كارمل از مقام رياست جمهورى ، طبق قانون كشورهاى كمونيست رهبر حزب زمام دولت را نيز به عهده مىگيرد . شعار داكتر نجيب ، مصالحهء ملى ، آتش‌بس و طرح انتخابات بود . مفاد طرح برژنف - كه بعدها به نام طرح سازمان ملل و كنفرانس ژنو معروف